Inmiddels vier weken thuis…

Als je toch al vier weken thuiszit, zou je toch heel veel blogs kunnen schrijven? hoor ik om me heen. Ja,dat zou ik kunnen doen. Maar ik krijg mijn inspiratie niet van thuis op de bank zitten en kijken wat andere bloggers schrijven. Ik krijg mijn inspiratie van dingen doen en meemaken. En dat is dus gelijk het grote probleem. Ik kan niks doen en maak vrij weinig mee.

Ik ben twee keer naar NAC geweest. Op mijn krukken, zittend op een stoel, dan is er toch minder aan hoor. Zodra de spanning stijgt, gaat iedereen staan… Zit je daar tegen ruggen aan te kijken. Maar goed, klagen kunnen we allemaal. Ik heb geprobeerd er het beste van te maken. Zo ben ik heel blij dat ik nu veel meer tijd met de kinderen kan doorbrengen. Ik krijg hele verhalen te horen en veel meer knuffelsessies. Daarnaast kan ik heel wat langer in mijn bed blijven liggen. Alle was is weg gewerkt, het huis is schoon. Krijg ik de dingen nu niet af, dan maar morgen. De fotoalbums van de jongens zijn klaar. Heb ontzettend veel geleerd over NAC.

Nu blijkt er uit de foto’s dat er toch een avulsiefractuurtje zit, oftewel, die klap op de straat was heftiger dan we dachten. Toch iets gebroken dus. Extra jammer, maar meer kunnen ze er toch niet aan doen. Het verklaart wel de pijn en waarom het zo lang gezwollen blijft.

Ik kan wel hele verhalen gaan typen waarom het allemaal zo bagger is en dat ik mezelf onwijs zielig vindt, maar daar schiet ik niet mee op. Ik heb dus besloten om dat voor me te houden en me te richten op herstel en positieve verhalen.

Vanaf nu plaats ik iedere keer een foto met een dubbele betekenis. Ik ben benieuwd of jullie de betekenis eruit kunnen halen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *