De zwemmoeder

De zwemmoeder. In de kantine van de zwemschool zitten ze. Met een verhit gezicht, blij dat het ze weer gelukt is om die kinderen weer op tijd, omgekleed en al, afgeleverd te krijgen in het zwembad. Boven een kop dampende koffie, kijken ze uitgeblust voor zich uit. De slaap nog in hun ogen, met een knot op het hoofd en de relaxkleren nog aan. Die slopende zaterdagochtend. Wachtend tot de kinderen weer onder de douche staan. Bibberend, met blauwe lippen. Een ochtendritueel voor de komende 2 jaar. Als je geluk hebt zelfs 3 of 4 jaar. Voorspelbaarheid is fijn. Maar in dit geval geen prettig vooruitzicht.

Ik ben er zelf ook zo’n een! Een zwemmoeder. Samen met de jongste maken we er een gezellige ochtend van. Hij achter een kop warme chocomel met slagroom en de tablet. Af en toe zegt hij iets tegen me. Ik achter een kop thee. De slaap nog in mijn ogen, haren in een staart, hopend dat ik er een beetje respectabel bijloop. Wakker worden bij een temperatuur waar menig sauna jaloers op zou worden. Tussen de rest van de krioelende menigte, mijn weg zoeken naar een stapel van kleren, natte zwemspullen, handdoeken. De kinderen hangen moe en lusteloos tegen de moeders aan. In afwachting tot ze worden aangekleed. De moeders met het zweet op hun rug de kinderen aansporen tot enig tempo.

Als je als moeder en kind dit uurtje rustig en tegen alle stress bestand uitkomt, dan geef ik een diep respect en een groot applaus. Meestal barst ik al los zodra we kleedkamers alleen al inlopen. Want blijkbaar is dat blauwe stipje toch echt belangrijker dan omkleden. En blijkbaar is urenlang douchen nu toch echt nodig. Waar ze thuis binnen 5 min klaar zijn is het hier noodzaak om minstens 15 min te blijven staan.

Nog maar 1x A, 2x B, en 2x C. Hopelijk ben ik er dan van af. En dan word ik waarschijnlijk voetbalmoeder, hockeymoeder of welke sport dan ook moeder.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *