6 weken gips.

Daar zit ik dan. Op de bank. In mijn eentje. Op de vooravond van mijn 6-weekse opsluiting. 6 weken gips. Er is niks aan te doen. Helaas moet ik het nu gewoon doen. Mijn enkel wordt anders echt niet beter. En ik wil gewoon beter worden en weer fatsoenlijk lopen,

Hoe kwam het eigenlijk ook alweer? Ik liep op de straat, kreeg een appje en keek op mijn telefoon.Daardoor mistte ik een stoepje en hop daar lag ik op de grond. Pas na drie weken mocht ik een rontgenfoto maken en na 7 weken een MRI. Nou vraag je je misschien af: “waarom duurde het zolang voor er uberhaupt een foto gemaakt werd?” Omdat, naïef als ik ben vertrouw op de medische wereld. Als zij zeggen dat er niks aan de hand is en het gewoon lekker mag belasten en dat enige pijn erbij hoort. Dan geloof ik dat.

Pas bij ander bewijs, zoals een MRI, ga ik twijfelen. En door mijn naïeve kant, zit ik vanaf morgen 6 weken in het gips. Nu is gips op zich geen probleem. Ik ben blij dat het kan en dat daardoor de breuken weer genezen. Maar het voelt alsof mijn vrijheid word afgenomen. Ik kan niet even naar de winkel op en neer voor een pak melk. Ik kan niet mijn jongens op en van school afhalen. Ik kan niet wat gaan drinken met een vriendin of ’s avonds de auto pakken om naar de fotoclub te gaan.

Wat ik wel kan: extra tijd met de jongens doorbrengen, meer blogs schrijven, meer informatie zoeken over NAC, me verdiepen in zaken waar ik me al lang in wil verdiepen, maar geen tijd voor heb. Ik kan al mijn series nog een keer overnieuw kijken. En dat zijn er nogal een boel. De complete serie Friends, de complete serie One Tree Hill, de complete serie Charmed, de complete serie Vampire Diaries en de serie Grey’s Anatomy. Dus wat dat betreft vermaak ik me helaas wel.

Nog meer tips om de komende 6 weken door te komen zonder knettergek te worden en alle muren op me af te zien komen? Laat het me weten!!

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *