Een teken van leven

Ik merk dat ik al zo lang niet meer geschreven heb. En dat vind ik jammer. Schrijven is voor mij veel meer dan alleen maar woordjes op het digitale papier. Het is voor mij emotie, spanning, gratis een kijkje in mijn eigen hoofd, een manier om van boven af te kijken. Om van me af te schrijven.

En juist daarin werd ik ontzettend geblokt. Sommige dingen zijn te persoonlijk en daar mag ik niet over schrijven. Over een ding wat mij ontzettend veel verdriet doet en heel veel pijn. En juist daarover wil je dan schrijven. Natuurlijk kan ik vertellen over de koetjes en de kalfjes, over mijn leven als ontzettende loedermoeder, die vindt dat consequent zijn belangrijk is maar het totaal zelf niet is. Ik kan weer gaan klagen over al het geluid wat ik om me heen hoor en waar ik stapelgek van word. Ik kan vaan vertellen over mijn neverendigstory wbt mijn enkel. Ik kan vertellen over de vakantie en wat foto’s erbij plaatsen. Maar dat ene waar ik over moet praten, dat kan nu juist niet.

Waarom dan toch een blog? Omdat ik wil laten zien dat de wereld niet allemaal sparkle en glitter is. Omdat het leven niet bestaat uit zwembadje hier en uitstapje daar. Ik vind het belangrijk om eerlijk te zijn. Ook als ik me niet prettig voel, ook als ik depri ben en ook als ik intens geniet van de jongens.

Ik ben geen typische blogger, ik schrijf niet de beste stukjes, ik ben niet het type om elke week weer een blog te schrijven over de tip van de week. Ik ben een blogger die van me af schrijft. Het maakt me niet uit of iemand het leest. Het draait om wat ik wil en voel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *