Feestdrukte

Zo, dat is ook weer achter de rug. Gisteren was mijn oudste jarig. Zes jaar alweer. Hij was zich heel erg bewust van zijn jarig zijn. ’s Morgens kwam hij al uit z’n bed met de mededeling dat hij nu uitgeslapen was en niet meer verder ging slapen, want ik ben nu zes jaar. Hij ging zijn eigen ontbijt klaar maken, want ik ben nu 6 jaar. Vervolgens kondigde hij alles aan wat hij ging doen, met daarachter aan de vervoeging dat hij nu zes jaar is. Best leuk, voor eventjes. Niet voor de hele dag.

Het was gezellig druk, meneer was de hele tijd op zijn kamer aan het spelen met neefjes en vriendjes.Zodra er iemand aan de deur stond, rende hij naar beneden, ontving het cadeautje, bedankte netjes en ging weer naar boven. Hij heeft echt genoten. Ik was een beetje emotioneel. Mijn jongen is nu zes!! Ineens is hij echt groot. Ik vind zes ook echt een bijzondere leeftijd. Dit jaar leert hij rekenen, schrijven, taal. Ineens heeft hij interesse voor andere zaken. Hij wordt gevoelig voor hippe dingen. Zijn lievelingsshirt wilt hij plotseling niet meer aan omdat dat stom is. Hij krijgt ook ineens een grote mond.Nou ja, grote mond, meer dat hij tegen me ingaat en in discussie. Dat ben ik niet gewend van hem. Hij volgde me eigenlijk altijd vrij trouw.

Zijn broertje was er wel helemaal klaar mee. Hij heeft net zijn eerste week school achter de rug. Natuurlijk doodop, maar toegeven…. nee joh. Hij heeft wel geslapen tussen de middag, maar het was echt teveel voor hem. De ene driftbui volgde de andere op. Op een gegeven moment zei hij dat hij eigenlijk helemaal niet wilde huilen, maar dat zijn tranen vanzelf kwamen en hij voelde zich verdrietig. Na de zoveelste uitbarsting heb ik hem op zijn kamer neergezet met de tablet, de kamerdeur dicht en gezegd dat zijn kamer nu verboden terrein was. dat heeft enigzins geholpen.

En nu kunnen we weer terug in het normale ritme. Alle verjaardagen zijn onderhand geweest. Olaf moet gaan wennen aan zijn schoolritme, leren luisteren naar wat anderen zeggen, niet continu in discussie gaan, niet in driftbuien uitbranden. Lars moet leren om zijn broertje wat te ontzien en zijn nieuwe leeftijd met daarbij de behorende moeilijkheden, verantwoordelijkheden en uitdagingen. En ik moet wennen aan mijn nieuwe werk en de daarbij behorende lange werkdagen.

Ook zit ik een beetje in mijn maag met mijn blog. Ik merk aan mezelf dat het super werkt om alles op denkbeeldig papier te zetten, dat mijn hoofd er aardig leeg van raakt. Maar ik wil niet alleen maar ellende en strubbelingen vermelden. Ik moet nu meer moeite doen om een onderwerp te verzinnen. Dus bij deze een oproep. Wat zouden jullie graag willen leven van mij? Wat vindt je leuk om te lezen en wat nu juist helemaal niet? Ik heb al wel een geweldige winactie voor jullie klaar staan! Dat komt volgende week. Hint? Het heeft te maken met broodtrommeltjes.

 

5 Comments

  1. Leonie

    Lieve Femke,

    Wat mij betreft hoef je niets te veranderen. Je onderwerpen zijn herkenbaar en je gevoelens ook. Je hebt lef om het aan iedereen te tonen en het enige wat ik daarop kan zeggen is: Respect!

    Veel liefs

  2. Renate Elshout - Cillekens

    Haha, Collin kwam de dag na zijn verjaardag al met : “Mam als ik 7 ben….”
    Onze jongens zijn van dezelfde leeftijdscatagorie dus persoonlijk vind ik het wel leuk om al die herkenning te lezen, maakt me verder niet zoveel uit waar het over gaat. 😉 dus aan mij heb je niet zo veel.

  3. Linda

    Nu je zo vaak ergens anders werkt lijkt het me best leuk om daar iets over te lezen. Zoals eerder al gezegd….je schrijft herkenbare dingen en dat is juist leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *