Gisterenavond

Gisterenavond was het weer zover. Alle woede-uitbarstingen en alle frustraties kwamen er uit. Huilend, hortend en stotend vertelde mijn oudste wat er aan de hand is. Nog zo klein, maar tegelijk al zo wijs. Hij kan en hoeft niet alles te snappen en hij snapt zichzelf al helemaal niet.

Ik krijg zo’n hoofdpijn als iedereen door elkaar praat in de klas. Ik vind het vervelend als de kinderen in mijn klas sinterklaasliedjes zingen want sinterklaas is al weer terug naar Spanje, dus daar hoef je ook niet meer over te zingen. Ik wil met rust gelaten worden als we buiten spelen, maar mijn beste vriendjes willen me niet met rust laten, dus dan ga ik schreeuwen tegen ze. En dan lopen zij naar de juf en dan moeten ze toch met mij mee spelen. In de klas ben ik lekker aan het werk en dan moeten we ineens wat anders gaan doen. Dat snap ik niet. Ik wil meer dingen doen, want ik ken daar alles al. Mijn hoofd zit zo vol. Het is zo druk in mijn hoofd.

Mijn hart breekt als ik dit zo hoor. Mijn jongetje dat altijd zo vol enthousiasme naar school gaat, die nooit iets zegt over andere kindjes, die eigenlijk altijd de goedheid hemzelf is, vind het plotseling niet leuk meer om naar school te gaan. Ik vroeg hoe ik hem kon helpen. Hij wilde dat ik naar de juf ga en met haar ga praten. Dat wil ik natuurlijk wel doen voor hem. Maar eerst moet zijn verhaal duidelijker worden voor mij. Het doet me pijn om hem zo intens verdrietig te zien. Om hem zo in tranen op me te hebben liggen en zo duidelijk in de war met zichzelf.

Maar er was nog iets. Ik mis kleine opa zo erg. . Ik heb gevraagd wie kleine opa is. Maar hij wees hem in het toilet aan. Daar hangt een kaartje van m’n man zijn opa. Kleine opa is niet meer onder ons. Hij overleed toen ik net 10 weken zwanger was van Lars en Lars heeft hem dus nooit gekend. Lars heeft hem zelf die naam gegeven. Na wat doorvragen vertelde Lars dat kleine opa er heel vaak was en tegenwoordig niet meer zo vaak. Alleen als ik heel verdrietig ben of me niet fijn voel. Dan komt hij met me praten. Ik vroeg hem hoe hij dat vind. En hij vond en vind dat heel fijn. Daar word ik weer rustig van en hij beschermt me. Goed, mijn zoon heeft dus een beschermengel en dat is de opa van mijn man. Uitgelegd dat als hij dat als hij dat wilt, dan mag hij praten met kleine opa en dat hij gewoon blij mag zijn dat hij soms in de buurt is. Ik wil er geen issue van maken.

Wat ik nu aan moet met school en dat hij blijkbaar dus zo veel last heeft van al die prikkels, daar ben ik nog niet uit. Het is ook niet zo dat zijn schoolwerk eronder lijdt, want zijn cito-uitslag was een A. Al weet ik niet of ik me maar iets moet aantrekken van een cito-uitslag.
Iemand tips, ideeën, ondersteuning, vriendelijk woord of juist een trap onder mijn kont? Het mag allemaal!!

2 Comments

  1. Wendy

    De boekjesserie v kabouter Langmuts is geschreven voor hoogsensitieve kindjes. Zo is er ook “langmuts op school”. Door samen te lezen herkent hij dingen. Kun je erover praten. Zijn prikkels verwerken en oplossingen/tips opdoen. Ze zijn geschreven voor kleuters. Mss iets voor hem?
    Lfs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *