Het bos

Wat hou ik toch van dit weer! Droog, koud, vriesweer met een winters zonnetje erbij.  Ik het bos lekker lopen met de kinderen. proberen te lopen op het ijs, kijken of het ijs dik genoeg is. Ontdekken en kijken naar de sneeuw. Waarom is de sneeuw de ene keer droog en de andere keer nat? Waarom blijft sneeuw liggen en hoe komt het dat de grond zo hard is?

Allemaal vragen die ik te horen krijg van mijn twee jongens. Ik niet ervan om samen met ze te lopen in een druk of in het geval van een zaterdag of zondag een overvol bos. Luisteren naar de geluiden van het bos. Kijken naar de bevroren vennetjes. Kijken naar de natuur om me heen. Daar word ik rustig van, net als mijn kinderen. Eerst uitrazen en rennen, hollen naar de volgende kabouter. Spelen met de hutten die kinderen ooit eens gemaakt hebben. Lopen over de omgevallen boomstammen, ravotten met z’n tweeen. Tijd met z’n vieren doorbrengen.

Het klinkt bijna te idyllisch voor woorden en het zou zo in een propaganda kunnen voor het ideale gezin. Maar helaas of nu juist wel gelukkig zijn wij totaal geen standaard gezin vol met happyness en onbezorgdheid. Ik ben een wandelend lichamelijk wrak op dit moment en mijn man heeft een hele drukke baan die heel veel energie kost. Het beetje energie wat hij overhoudt besteedt hij aan zijn kinderen en zorgen voor het huishouden. Vaak raakt hij gestresst van kleine dingen die niet horen in zijn hoofd van het ideale plaatje. Hij is snel geïrriteerd door de drukte van zijn werk. Hij maakt lange dagen en vaak ziet hij de kinderen niet eens. Op zijn vrije dag neemt hij veel taken van mij over om mij te ontlasten.  Lars heb ik al uitgebreid over geschreven. En ik ben er nog lang niet klaar mee. Gelukkig gaat het wat beter nu. Olaf is een handenbindertje, een driftkikker en kan nog niet goed praten. Ik hou mijn hart vast als hij straks naar school toe gaat. Ik ga al met hem naar de logopedie. En gelukkig vind hij het wel leuk daar. Wat nou als ze hem op school niet verstaan en hem gaan pesten daarom? Wat nou als hij daar een woede aanval krijgt of niet mee kan komen met de rest? Hij is groot en lang voor zijn leeftijd. Ik merk thuis dat hij toe is aan school, Maar als ik hem vergelijk met zijn broer dan zie ik dat hij daar ver op achter loopt. Zorgen in mijn eigen hoofd die zorgen voor een constante stroom van gedachten en beren op de weg.

Maar soms, heel soms zijn die gedachten even uit mijn hoofd, loop ik door het witte bevroren, prachtige bos met mijn gezinnetje. Kijk naar mijn twee kinderen, hand in hand met mijn man en glimlach. Want ondanks alle nare gedachten en tegenslagen ben ik op dat moment heel gelukkig en blij.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *