Het moment….

Waarop je beseft dat je kleintje ineens niet meer zo klein is. Vandaag brak dan de grote dag aan. Voor het eerst naar school. Hij was al niet meer te houden vanaf half zeven vanochtend. Hij rende door het huis alsof hij een blikje redbull naar binnen had gewerkt. Te enthousiast om te eten, te drinken en te luisteren.

Tijdens het lopen naar school was hij niet te stoppen, hij rende vooruit, praatte honderduit en was een drukke wervelwind. Op het schoolplein was er nog helemaal niemand. Beetje vroeg vertrokken vandaag voor de zekerheid. Ze renden beide naar de speeltoestellen toe en gingen daar verder met hun wervelwindact.

Zodra de bel ging had ik ineens aan iedere hand een kind bengelen. Eerst de oudste weggebracht naar zijn klas en daarna die kleine bengel. Wonder boven wonder ging hij heel gedwee mee met de juf. Hij werd naar een plaatsje gebracht, mocht een werkje uitzoeken en ging ermee beginnen. Echt, mijn klomp breekt nog net niet doormidden. Ik had verwacht dat hij zou gaan huilen, dat hij zou roepen om zijn mama. Weigeren om plaats te nemen op een door hem niet uitgekozen plaatsje. Maar nee, meneer zou ook eens aan mijn verwachtingen voldoen. Natuurlijk ben ik hartstikke blij dat het zo goed ging.

En daar zit ik dan, thuis, alleen, achter de laptop met absolute stilte om me heen. Ik had niet gedacht dat ik hem zo zou missen. Ik moet heel erg wennen aan het feit dat ik niet constant hoef te kijken waar hij uithangt of waarom het zo stil is in huis. Laat ik maar eens de was gaan doen, strijken, stofzuigen en huisvrouwendingen, dan is het zo weer 12:15 uur en kan ik mijn belhamels gaan ophalen.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *