Hsp strubbelingen 2.0

Ik ben bang dat het niet bij 2.0 zal blijven.

Blijkbaar heeft de onderwijswereld een stempel nodig. Een stempel dat laat zien dat je iets mankeert. Ik zie het niet als iets mankeren.

Als ik kijk naar hsp, zie ik prachtige eigenschappen. Ik zie kinderen die juist heel gevoelig zijn. Die anderen aan kunnen voelen. Die verdriet of boosheid van een ander begrijpen. Ze zijn ontzettend creatief. Ze hebben een oog voor detail. Er hoeft maar iets te veranderen in hun omgeving en het valt hen op. Ze stellen veel vragen, zijn nieuwsgierig.

Helaas hebben ze moeite met de prikkelverwerking. Al die prikkels die ze de hele dag binnenkrijgen, moeten ze kwijt. Dat lukt hen niet. De een lost het op door in een hoekje rustig te gaan lezen of bouwen, de ander wordt intens boos. Ze zijn niet boos op jou of mij, maar ze zoeken een uitlaatklep. Deze maatschappij is niet gericht op kinderen die ineens een vurig draakje worden. Daar is in de klas geen ruimte voor.

Ik kan het blijven uitleggen op school. Ik ben in gesprek gegaan met de directeur, ik ben in gesprek met de ib’er. Ik zoek op internet naar aanknopingspunten. Ik probeer mee te denken. Maar het komt op hetzelfde neer. Zonder test, geen extra hulp. Dus zit ik met mijn handen in mijn haar. Ik wil heel graag mijn jongste helpen. Ik wil heel graag dat hij lekker in zijn velletje komt te zitten. Ik wil nog liever dat hij het naar zijn zin heeft op school. Ik wil dat hij kan ontspannen en vriendjes maakt. Nu wordt hij gezien als een moeilijk, ontvlambaar projectiel.

Hoe kan ik hem nu het beste helpen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *