HSP strubbelingen

Wat als onze kinderen niet meelopen in de pas? Wat als onze kinderen buiten de gebaande lijntjes lopen? Moeten we dan maar gelijk een stempel erop plakken en zeggen, jij voldoet niet? Moeten we er maar alles voor in de strijd gooien om te zorgen dat hij of zij wel mee in de pas gaat lopen? Ik ben van mening van niet. 

Mijn jongste zoon is ruim 6. Hij zit net in groep 3 en heeft de ene woedeuitbarsting na de andere op school. Hij is de grootste knuffelkont die ik ken. Hij reageert heel sterk op mijn emoties. Hij wil dat alles in harmonie verloopt.Hij houdt ervan om alles zelf te ontdekken. Daarnaast is hij zo koppig en eigenwijs als het maar kan. Je kan op je kop gaan staan of op de grond gaan rollen, maar hij doet pas iets als hij het wil. Hij houdt ervan om de prikkels op te zoeken, maar weet niet goed wat hij moet doen als het allemaal te veel is geweest voor hem. Hij kan zijn grenzen nog niet zo goed bewaken.

Hij zit in een groep met 24 leerlingen, waarvan er ongeveer 20 heel druk zijn. De groep wordt onderworpen aan extra lessen over gedrag, er staan overal straffen op. Als de juf praat, moet iedereen stil zijn en in een bepaalde houding zitten. Ik geloof in de goedheid van deze juf, ik geloof dat zij dit met de beste intenties doet. Ik geloof ook, dat het voor veel kinderen een goede manier is. Ik ben ook blij met een strenge juf, want ook dat heeft mijn jongste nodig. 

Maar hier zit wel gelijk ook het probleem. Want die 20 drukke kinderen stralen allemaal een energiegolf uit. En mijn jongst pikt alles op. Met andere woorden, zodra hij al een voet over de drempel van de klas zet, is hij eigenlijk al aan de max van het aantal prikkels van die dag! Alles wat er dan bijkomt, is eigenlijk al te veel. Geen wonder dat hij de ene na de andere woedeuitbarsting krijgt. 

De oplossing heb ik ook niet. Ik kan met hem knuffelen als hij uit school komt, ik kan naar zijn verhalen luisteren, ik kan er natuurlijk voor hem zijn. Maar ik kan niet op school er als een muur tussen gaan staan. Ik kan hem niet beschermen tegen alles. Ik kan met de juf op school praten, maar ik mag en kan niet verwachten dat je juf alles anders doet voor mijn zoon. Want zoals al eerder gezegd, hij is niet de enige die extra zorg nodig heeft in de klas.

Ikzelf sta radeloos en machteloos. Ik zie hoe mijn jongste struikelt en wankelt. Hij doet zo hard zijn best. Hij probeert het iedereen naar zijn zin te maken. Hij blijft ondanks zijn strubbelingen vrolijk en lief. Ik ben zo onwijs trots op mijn mannetje!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *