Loslaten

We hebben een beetje een heftige periode achter de rug. Tenminste, dat vond ik.

Lars is geopereerd aan zijn neus en keelamandelen. Nu stelt dat op zich weinig voor en is het echt lopende band werk. En als je kind er maar lang genoeg last van heeft gehad, wil hij/zij toch wel dat het over is. Nu liep Lars al aardig lang met klachten rond. Hij snurkte, hij haalde altijd adem door zijn mond, maar ook bij het zwemmen had hij pijn aan zijn oren, kon niet onder water blijven door te weinig lucht. Hij was veel moe. sliep veel. Enz enz. En nu kon ik alles aan hem uitleggen en vond hij het prima.

Olaf was net 2,5 toen hij daaraan geopereerd was. Ik kon het wel uitleggen aan hem, maar hij kreeg er weinig van mee vermoed ik. Het arme kind had aan de lopende band keelontstekingen. Ook tijdens de operatie had hij er weer een. En uitstellen had geen zin. Maar helaas stak die infectie dus de kop op en had hij na de operatie koorts (41.2). Hij lag als een slappe vaatdoek op de bank en wilde niets eten en drinken. Alles met een spuitje naar binnen moet duwen. Pas op dag 5 ging hij een klein beetje eten.

Je snapt, ik was er doodsbang voor. Maar Lars verraste me enorm. Hij heeft niet een keer gehuild, hij sloeg zich er zo dapper doorheen. Hij gaf zelf aan wanneer hij wat pijn voelde, ging lekker met de lego spelen. Hield zijn gemak. Maar wat ik meest knap vond, is dat hij zelf zijn gevoel kon uiten. Hij vertelde hoe hij de operatie had ervaren, dat hij wel wat bang was, maar hij wist dat papa op hem wachtte en dat maakte hem rustig. Zo kan het dus ook. Voor niks zo druk gemaakt. Dat zal wel bij moeder zijn horen. Vanaf het moment dat je moeder wordt, maak je je druk om je kinderen. Of het nu gegrond is of niet.

Loslaten zeggen ze dan. En dan doe ik heel stoer en zeg ik dat ik daar geen moeite mee heb. Ik ben niet zo’n moeder die continu bij de kinderen wil zijn. Ach, mijn kinderen mogen best wel eens zonder mij zijn. Maar ik ben er zelf achter gekomen dat ik wel een ontzettende moederkloek ben. Natuurlijk vind ik het best even lekker om zonder ze te zijn. Als ze op school zitten, och, heerlijk, even het rijk voor me alleen. Maar dan vind ik het ook wel weer heel fijn als we ’s avonds met zijn allen aan tafel zitten. Dat ik die heerlijke blonde koppies weer zie en hele verhalen aan hoor over hun dag. Hun ogen glanzen terwijl ze hun dag herbeleven. Vol met kattekwaad en kleuterbezigheden. En dan kan heel dat loslaatgebeuren me niks meer schelen. Dan ben ik heel even intens gelukkig in mijn eigen coconnetje met mijn twee blonde knulletjes. Lekker aan het knuffelen, lekker bij mama en zo lekker in hun eigen gelukkige, kleuterwereldje.

Ik zou ze zo graag willen beschermen voor de boze, ellendige wereld om hun heen. Met rare presidenten die in een keer een muurtje willen bouwen tussen zijn land en het buurland, die besluiten om niet meer mee te doen aan de klimaattop. Met akelige mensen die vinden dat ongelovigen niet sporen en daarom maar wat extra bommetjes erop moeten gooien of met een vrachtwagen het publiek in moeten rijden. En ja, ik ben er wel wat angstig voor. Gelukkig misschien dat ik niet snap waarom we anno 2017 nog steeds zo met anderen om moeten gaan. Dan ben ik blij dat ik nog wel een moederkloek ben. Onder moeders vleugel zijn mijn blonde kleuters veilig en gelukkig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *