Luizenmoeder

Vandaag was het weer zover. Ik mocht de luizenmoeder gaan uithangen. Bij 30 kleine kleutertjes kijken of er geen krioelende, zwarte, kleine beestjes in het haar zitten. Alle kindjes vinden het prima dat er een onbekende moeder in hun haren zit te koekeloeren. Ikzelf heb er wat meer moeite mee. Ik krijg altijd spontane jeuk over mijn gehele hoofdhuid als ik het woord luizen alleen al hoor. Maar goed, ik wil ook mijn steentje bijdragen op school en dus ga ik mijn nieuwe, schone kammetje aan de slag. Natuurlijk doe ik eerst mijn eigen wijze kleuter. Zal ik je helpen vraagt hij nog. Nee, liefje, doe maar net alsof ik er niet ben. Hij bedoelt het vast en zeker erg goed en is ook best trots. Zijn mama is een stoere, badass luizenmoeder, gewapend met een kam, pakt zij ieder kindje onder handen. Helaas is de realiteit heel anders.

De kinderen komen voor mij op een stoel zitten, ik pluk wat links en rechts en onder in hun haar en kijk of ik iets zwart zie zitten en dan ben ik alweer klaar. Het valt me op dat geen een kind er moeilijk over doet. net alsof het de normaalste zaak is dat er iemand in je haar gaat koekeloeren. Allemaal lopen ze gedwee  een voor een de klaas uit, gaan op het stoeltje zitten en als ze klaar zijn, lopen ze de klas weer in. Een half uur later sta ik buiten met mijn kammetje. Klaar! Overigens heb ik gelukkig bij geen een kind een luis ontdekt.

En wat ik nu ga doen? Ik denk dat ik eens ga genieten van het mooie weer. De stad in, op het terras met een mooi boek, thee erbij. Genieten met een hoofdletter. En vanmiddag moet ik naar de dokter. Ik ga voor het eerst in mijn leven mijn oren laten uitspuiten. joepiejahee.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *