Mijn baan als apothekersassistente

Mijn baan als apothekersassistente: Ik ben er ooit mee begonnen omdat ik het interessant vond, een pilletje wat een mens of dier beter maakt. En waarom kies je dan voor het ene pilletje en niet het andere pilletje? Daarnaast vond ik het heerlijk om dingen te maken, het kliederen met cremes, zetpillen maken.

Helaas voor mij; ik mag niet bepalen welk pilletje voor wie ik meegeef en het kliederen met cremes is allang verleden tijd. In alle apotheken waar ik geweest ben, wordt er geen medicijnen meer bereidt. Dus wat maakt het dan wel aantrekkelijk om in een apotheek te werken?

Laat ik eerst eens beginnen dat het respect tegenover de apotheek is teruggedrongen naar een 0-punt. De verzekeringen hebben daar nog een stukje bovenop gedaan door te zorgen voor een preferentie-beleid en het “transparant” houden van de kosten. Dagelijks krijgen we mensen aan de balie met hun rekening in de hand. Vervolgens worden deze mensen boos, moeten wij gaan kijken wat er aan de hand is, uitleggen waarom er twee keer 6 euro zoveel op hun afrekening staat, de discussie aangaan met deze mensen en vervolgens stappen deze mensen naar buiten. Ik wil het deze mensen met alle liefde en plezier uitleggen waar deze prijzen vandaan komen. 6 euro zoveel voor de eerste keer, 6 euro zoveel voor receptkosten en dan nog de kosten van het medicijn. Maar deze uitleg staat ook in de polisvoorwaarden en kan op iedere willekeurige site gevonden worden. Zou voor ons een hoop tijd schelen en ook een hoop boze mensen.

Dan zijn er nog de mensen die ons zien als een veredelde kassamedewerkster. Of ik alsjeblieft niet wat sneller kan werken, ze moet de kinderen nog uit school halen. Het is hier altijd zo druk, kunnen jullie niet een kassa extra openen? Natuurlijk mevrouw, maar wie moet dat doen? Ziet u nog meer personeel rondlopen met een vinger in hun neus? Het aantal personeelsmedewerker per apotheek is drastisch teruggeschroefd naar het absolute minimum.

Er wordt even vergeten dat er enige kennis van zaken nodig is. Het is niet alleen maar doosjes schuiven en gezellig keuvelen. Enig idee wat ik moet doen voor er überhaupt etiketjes uit de computer komen rollen? Ik moet het eerst invoeren, dan kijken of alles wel samen gaat, nierfunctie controleren, aanwezigheid van maagbeschermers of laxans, eerste uitgifte of vervolguitgifte en kijken welke verzekering, welk merk vergoed. Na een dertigtal kliks heb ik dan uiteindelijk mijn etiketje. Dan doosje pakken, sticker erop en nogmaals controle. Collega moet ook controleren en dan pas mag ik het afleveren.  En dan ook nog eens beknopt uitleggen waarvoor het dient, wat het is, hoe vaak per dag. En dat allemaal binnen twee minuten, want ook hier zitten limieten aan verbonden.

Natuurlijk zijn wij het laatste aanspreekpunt op weg naar hun doosje. En ik snap dat de dokter heel slim is, dat het daar ook al zo lang duurt, dat het warm of juist koud buiten is, dat je niet het gewenste doosje krijgt enz, maar dat is geen reden om mij uit te schelden en te beledigen. Ik kan nu eenmaal niet aan recepten knoeien, ik kan niet medicijnen meegeven zonder recept, ook al slik je al 20 jaar hetzelfde. Van uitschelden voor bv kutwijf(en ja dat wordt echt gezegd) ga ik niet sneller werken, heb ik niet ineens respect voor je en kan ik niet plotseling een medicijn wat in nazending staat of niet meer te verkrijgen is, naar mijn hand toveren. Ik hou er niet van om als ik de telefoon opneem te worden uitgemaakt voor slecht, dom en seniel omdat er ooit eens is vergeten om een bijsluiter in een doosje te stoppen. Mensen die naar de apotheek komen want hun medicijnen zijn op , dokter op vakantie, wat nu? Eigen verantwoording die wordt afgeschoven naar ons. Onze schuld als ze dood gaan, want hun medicatie is op.

Dan komen we aan bij het stuk wat het wel leuk maakt om in een apotheek te werken. Allereerst, je collega’s. In mijn geval heb ik steeds wisselende collega’s, mag ik steeds nieuwe mensen leren kennen. Zonder je collega’s ben je nergens, je moet elkaar vertrouwen, van elkaar op aan kunnen. De band die je met ze hebt is soms heel sterk. Dan is het patiëntencontact ook natuurlijk wel gewoon leuk. De vaste patiënten kennen je, maken een praatje met je, schuiven je iets lekkers toe. Het werk is afwisselend. Mijn kennis over medicijnen is groot. Ik kan mensen helpen. Daarnaast vind ik het leuk om steeds in een ander stukje Nederland te komen met hun eigen normen en waarden en taal. Overal waar ik kom, zijn ze blij met me, ik kom hun helpen in de drukte. Meer afwisseling, proberen de route in een apotheek je zo snel mogelijk eigen te maken. En ook al is het werk in een apotheek zwaar omdat je eigenlijk heel de dag staat en loopt, toch geeft het me voldoening genoeg om er energie van te krijgen. Als ik de deur achter me dicht trek en naar huis rij in mijn lease-autotje, ben ik trots op mezelf. Toch maar weer geflikt vandaag.

One Comment

  1. Wendy

    Leuk om te lezen, ik zelf ben gelukkig nog nooit uitgescholden of voor dom uitgemaakt. Die 6 euro tja dat blijft een verhaal he gelukkig snappen ze dat als ik het uitleg 😂 mooie foto van dat opberg systeem

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *