Ochtendchaos

Hebben jullie dat nu ook zo? Dat het ochtendritueel altijd zo heftig is en dat je uiteindelijk blij bent dat je de gehele kroost hebt afgezet, op tijd en wel, maar dat jij je voelt als een sprinter die net een marathon heeft gelopen?

Ons ochtendritueel begint meestal niet door mijn wekker van mijn telefoon, maar van de wekker in de vorm van een jongetje. Meestal is het de kleuter die zachtjes begint te roepen dat hij wakker is. Na een vriendelijk woordje kan hij 5 minuten zijn mond houden, maar daarna is de rust over. Dus sta ik ook maar op, die 5 min snoezen zijn voor mij wel lekker, maar niet met een kindje in de kamer naast je die zit te zingen over een denneboom en een krokodil. Vervolgens lopen we samen naar de peuter. Die is meestal nog in slaap en haat het om wakker gemaakt te worden. Ik krijg behoorlijk vaak te horen dat ik weg moet omdat hij nog ligt te slapen. of hij geeft me een duw. Goedemorgen lief kindje ik hou ook van jou!. Als ik het ook maar in mijn hoofd haal om te luisteren naar hem en dus weg te lopen, dan wordt hij natuurlijk weer boos. Heb ik hem eindelijk uit zijn bed, dan begint het volgende klusje; aankleden. Bij de oudste is dat vaak geen probleem. Binnen notime heeft hij zich aangekleed en nog bij elkaar passende kleren ook. De jongste daarentegen is niet vooruit te porren. Hij kan zo ontzettend lang doen over zichzelf aankleden. En stel je voor dat het naadje van zijn sokken ietsje scheef of verkeerd zit, dan moet alles weer overnieuw met de nodige woede aanvallen erbij. Is het dan toch eindelijk gelukt, begint de tour naar beneden. Wie mag er het eerst naar beneden, wie mag er het licht uit doen of aan doen, wie mag er het eerst de deur open maken, duwen op de trap.

Beneden aangekomen sjokken ze beide naar de bank, ploffen daar neer en kijken doelloos voor zich uit, De kleuter roept wat hij wilt hebben en de peuter denkt daar eerst nog eens heel diep over na. Als de peuter het eindelijk weet, dan kiest hij natuurlijk net wat uit wat we niet in huis hebben. Ook natuurlijk weer dikke stress en drama. Dan wordt het een boterham met kaas. Zodra ze allebei hun bord voor zich hebben, wordt het tijd voor mij om aan te kleden. Daar heb ik weinig tijd voor nodig, maar ook dat kleine beetje tijd wordt opgeslokt door die twee humeurige wezentjes. In plaats van eten, wordt er naar de tv gekeken of met lego gespeeld, terwijl we weg moeten.

Tien minuten voor dat het de uiterste tijd is om te gaan, vraag ik al of ze hun schoenen willen pakken en aan willen doen aan de GOEDE voet. die schoenen belanden steevast aan de verkeerde voet. Ook daar doen ze tijden over. Jassen aandoen is ook een hele opgave, Maar die boterhammen zijn nog steeds niet op of zelfs maar aangeraakt. Schiet op jongens, we moeten weg. Jongens, we moeten over 5 minuten weg, zijn de boterhammen al op? ik kan net zo goed een bandje opzetten met die zinnetjes.

Als we nog 1 minuut overhebben, moet ik hun haren nog doen, tanden nog poetsen, jassen aan, schoenen aan(ja nog steeds), en dan eindelijk kunnen we de fiets pakken. Maar dan is er weer ruzie weer het eerst de deur mag openmaken. Wie de fiets mag pakken. Als we et de auto gaan, rennen we naar de auto toe om maar als eerste op hun favoriete plaatsje te kunnen zitten.

En dan zijn we er helemaal klaar voor, hard fietsen naar school, rennen over het plein. Jas uittrekken en naar binnen in de klas lopen. Dat ging goed vanochtend he mama. Ik was snel he? Ja hoor mopje, voor jouw doen, was je best snel zeg ik uitgeput. en dan moet de werkdag nog beginnen…..

Hoe is jullie ochtendritueel en zijn ze ook zo traag? Ik ben benieuwd

2 Comments

  1. Linda

    Ons ochtend ritueel zit er al aardig in gebakken maar bij mij zijn ze al wat ouder, hebben ze een voorbeeld aan elkaar en gaan ze graag naar school. Misschien scheelt het ook dat het 3 meiden zijn, haha.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *