Sloddervos

In mijn voorstelstukje heb ik al verteld dat ik een sloddervos en ietwat chaotisch ben. Vele van jullie vragen zich vast af hoe zich dat uit.

Nou, ik zal een paar voorbeeldjes geven. Op een normale, doordeweekse dag sta ik op en maak de kinderen wakker. Meestal is het andersom en maken ze mij wakker. Ik haal alvast de kleren uit hun kast en loop naar beneden. Daar zie ik dat de kleren van de jongens beneden liggen.  Om mijn eigen chaotische ik voor te zijn, had ik de avond ervoor bedacht om alvast de kleren van de jongens daar klaar te leggen. Vergeten dus weer. De schone kleren breng ik dus maar weer terug naar boven en ondertussen mogen de jongens zich alvast aankleden. Als ik dan beneden kom hebben de jongens geen sokken aan. Oja, schone sokken hebben ze natuurlijk wel nodig. Pffff, weer naar boven. Goed, schone sokken aan en kleren aan.

Wat eten is dan de volgende stap. Ik pak de ontbijtspullen en maak het eten klaar. Voor mezelf doe ik het alvast in een plastic zakje en stop het in mijn tas. Ik eet wel op mijn werk of in de auto. Jongens hebben hun eten. Ondertussen kan ik me opmaken, aankleden en me verder verzorgen. Dan kom ik terug de woonkamer in. Kan eerst de jongens uit elkaar halen omdat ze weer eens ruzie maken over de boterhammen, tvzender, of gewoon omdat ze een ochtendhumeur hebben. Dan roep ik nogmaals een keer dat ze moeten eten omdat we zo weg moeten. Ik zoek alvast mijn sleutels. Hmmm, waar zou ik ze gelaten hebben? In mijn jaszak? In mijn tas? In mijn broekzak? Aanrecht? Het is altijd weer een verrassing voor mezelf. Als ik op de meest logische plekken gekeken heb en nog niet gevonden heb, dan kijk ik in de fruitschaal. Bingo, daar liggen ze. Ik stop ze snel in mijn jaszak, dan kan ik die niet meer kwijtraken. Nogmaals tegen de jongens zeggen dat ze door moeten eten. Half acht, we moeten nu weg!!! Als we buiten staan met de sleutel in mijn hand denk ik o ja. mijn tas en de tas van Lars. Weer terug naar binnen, tassen pakken en deur op slot. Dan eindelijk zijn we klaar op te vertrekken. Door naar de bso. Natuurlijk blijf ik hier weer te lang knuffelen, zodat ik maar weer net op tijd op mijn werk aan kom. En dit is alleen nog maar het eerste uurtje van de ochtend,

Nog wat voorbeeldjes; als ik ga boodschappen doen vergeet ik altijd iets. De tas, het muntje voor het boodschappenkarretje, portemonnee, huissleutels. Ik kom thuis met heel veel boodschappen, maar wat ik nu eigenlijk echt nodig hab, heb ik niet gekocht.

Mijn telefoon is ook zo goed in verstoppertje spelen. In mijn tas verdwijnt hij regelmatig onder alle oude bonnetjes, make-upspulletjes en maandverbandjes(ongebruikt natuurlijk). Ook al heb ik hem in een zakje van de tas gedaan, toch glipt hij weer naar een uithoekje van mijn tas. Hij komt tussen de bank te zitten, zodat ik eerst een kwartier aan het zoeken ben en dan bedenk ik me pas dat hij ook daar kan liggen. Als ik hem echt kwijt ben dan bel ik mezelf. niet bij nadenkend dat ik mijn geluid nooit heb aanstaan.

We hebben twee konijntjes in een hok in de tuin. Ben dol op ze maar vergeet ze met grote regelmaat ze eten te geven. Gelukkig vergeet mijn man het nooit.

Ik vergeet weinig afspraken maar dan wel weer het tijdstip van de afspraak of waar we eigenlijk afgesproken hebben.

Het pasje van de sportschool is ook bijna altijd een drama. Hij heeft een vaste plaats, maar lijkt wel alsof hij elke week een nieuwe vaste plaats heeft.

Ik kan eindeloos doorgaan, maar volgens mij is mijn punt wel duidelijk. Maar apothekersassistent en een chaotische sloddervos… hoe rijmt dat dan? Ook op mijn werk vergeet ik wel eens wat. Geen grove fouten en gelukkig bestaat er zoiets als pen en papier en het internet. Mijn telefoon doet dienst als geheugensteuntje en mijn collega’s helpen mij met herinneren van bepaalde dingen. Maar gek genoeg kan ik hier wel redelijk netjes en punctueel zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *