Vriendschap

Al van jongs af aan heb ik nooit veel vriendinnen gehad. Op de basisschool dacht ik dat ik een hele goede vriendin had. Maar achter mijn rug om bleek ze niet zo lief over mij te praten. Ik voelde altijd heel erg alleen en werd veel gepest. Dat kwam ook doordat ik een raar kapsel had, zo lekker hoog opgeschoren en kaarsrecht geknipt tot net onder de oren. Champignonnetje of atoombom waren mijn bijnamen en die waren nog lief. Maar ook omdat mijn ouders uit zuid-holland komen en wij in het prachtige pittoreske oostbrabant woonden, was mijn accent natuurlijk heel anders.

Blij dat ik naar de middelbare school kon gaan. Klaar voor nieuwe vriendschappen. Ook hier was dat makkelijker gezegd dan gedaan. Ik had er wel een paar. Maar was meer een soort van back-up vriendin. Makkelijk voor als er niemand kon en toch wilde afspreken.

Ook op mijn vervolgopleidingen was vriendschap niet mijn beste vak. Maar ik vond het niet erg. Ik had altijd wel iemand om mee te kletsen en dan maar een back-up vriendin zijn. Het klinkt allemaal heel erg zielig maar ik heb ook wel heel veel plezier gehad.

Tijdens mijn werkende leven heb ik veel collega’s gehad. Ik kon het eigenlijk altijd wel met ze vinden en met sommige deed ik ook dingen buiten het werk om. Maar ook dat bloedt dood op een gegeven moment als ik de apotheek had verlaten voor een andere apotheek.

Nu ik zelf kinderen heb en de oudste op school zit, sta ik bij de schoolpoort te wachten. Iedereen kletst met elkaar en ik ben onzeker over mezelf. Mijn oudste is totaal anders, hij kletst met iedereen en spreekt regelmatig af. Dankzij hem ken ik de moeder van een vriendje met wie ik tegenwoordig ga sporten en gezellig wat dingen doe. Lars heeft twee beste vriendjes op school en mijn moederhart breekt als ik denk aan later. Er komt vast een tijd waarin ze andere vriendjes krijgen, of in een andere klas terecht komen. En dan zie ik mezelf weer alleen op een groot schoolplein staan. Ik probeer dat af te sluiten voor hem, want dat is mijn angst en niet die van hem.

Eigenlijk wil ik vertellen dat ik er vriendschappen verloren zijn gegaan waar ik best van baal en ik denk altijd; ligt dat nou aan mij? Ben ik echt zo lelijk, dom, sloom of vervelend? Veeleisend of te egocentrisch? Negatief of kleinzerig? Ik kan dat moeilijk van me af zetten en heb echt wel een traantje gelaten. Maar sinds kort denk ik; ach, ik ben prima zoals ik ben, dan maar minder vriendinnen, maar vrienden waarop ik kan bouwen. Ik hoor graag van hun wat ze denken van me. Eerlijk zijn is het keyword. Dan maar kwetsen met woorden ipv achter me rug om praten en aardig doen. Ik heb twee prachtige zonen die mij hun liefste vriendje vinden of de mooiste mama van allemaal.

Bij deze wil ik mijn vriendinnen bedanken. Degene waarmee ik op de skates naar de mcdonalds ben gereden, onder het mom van: eerst gezond doen en daarna volproppen met frietjes. Degene waarmee ik naar een guus meeuwis concert ga en waarbij we ons gedragen als losgeslagen huisvrouwen met 20 bier teveel op,terwijl we niks drinken. Degene waar ik samen mee op zwangerschapscursus zat en een houtworm heel serieus aan het werk was in een houten schot achter ons en wij ons moesten concentreren op de ademhaling van onszelf en het meegeven van een boodschap aan de baby(dat werkt dus niet). Degene die met mij gaat sporten en elkaar moeten pushen om te gaan. Degene die het snapt dat relatieproblemen normaal zijn, kinderen soms strontvervelend en waarbij een simpel theetje kan uitlopen tot urenlang kletsen en lachen. Degene die ik af en toe spreek, waar we nog steeds lol hebben met zijn tweeen en ons nog steeds zien als een 16jarige, maar nu 20 jaar ouder en twee kinderen verder. Bedankt voor jullie vriendschap met deze hsp en haar nukken.

Het is vooral niet de bedoeling dat mensen zich aangesproken gaan voelen. Het is meer van me afschrijven en nogmaals dit zijn mijn gedachten, niet hoe het in werkelijkheid zou zijn. En jullie hebben mede mogelijk gemaakt hoe ik nu ben.

 

 

9 Comments

  1. Kim Geujen

    Hey Femke, over het algemeen ben ik een stille meelezer maar nu kon ik het toch niet laten te reageren. Wat jammer dat je het zo allemaal ziet, ik heb je in mijn middelbare schooltijd gewoon als vriendin beschouwd. Niet als een soort van backup. En uiteraard verwaterde dat, net zoals vriendschappen als je die leeftijd hebt veranderen als je een ander leven krijgt.
    Ik ben heel vaak met je gelachen en ja soms ook om je. Omdat je zo heerlijk veel zelfspot had. Achteraf gezien was je wel echt onzeker, maar op die leeftijd heb ik dat nooit zo doorgehad. Dus excuses van mijn kant als ik je het verkeerde idee/ gevoel gegeven hebt. Maar voor mij ben je heel waardevol geweest.

    • blogvanfem

      Hey Kim, lief dat je dat zegt en wilt reageren. Voel je alsjeblieft niet schuldig want het gaat niet over jou. Ik kijk terug op een super leuke tijd met jou ie jammer genoeg wat verwaterd is. Maar dat in inderdaad niet meer dan logisch.

      • Kim

        Hoi Fem, lief dat je dat zegt. Maar ik weet ook wel dat ik soms gewoon een beetje ongenuanceerd kon (een kan ) zijn. Als ik ooit een grapje heb gemaakt die je gekwetst heeft bij deze mijn excuses. Maar jeetje wat heb ik met jou veel ongein uitgehaald. Toevallig dat ik het er laatst nog met een collega over had.
        Weet iig dat ik je altijd al een geweldig mooi mens heb gevonden.

        • blogvanfem

          En dat je er alles eruit flapt vond en vind ik nou juist zo leuk aan jou. Geen excuses, dat was vroeger en ik ben vast ook niet altijd even lief n vriendelijk geweest. Weet je nog die foto die ik liet afdrukken bij de hema? Wat was jij toen pissed

  2. miranda

    Ah meis. Dikke knuffel! Heb je echt nooit als back-up gezien. Je bent gewoon mn vriendinnetje waar ik alles tegen kan zeggen en lekker mezelf kan zijn. We kennen elkaar al euhh ff tellen. 22 jaar ofzo? En we gaan Door tot we 80+ zijn!

    • blogvanfem

      Slaapfeestje, bn, moeder werkt bij hema? Maar nog veel meer: coniferen in de fik, in de kappersstoel naast ronaldo, ik acter op de fiets en keihard weggereden toen je in elkaar geslagen zou worden, samen naar school fietsen en inderdaad onze grootste hobby 06lijnen bellen

  3. Karen Peleman

    Toevallig, Femke, had ik het hier gisteren nog over met mijn pubers van 18 en 16… dat vriendschappen komen en gaan, en meestal, ja, meestal, ook wel vergankelijk zijn. Mensen veranderen en interesses ook. Ik heb zoveel vriendinnen gehad, en er evenveel weer verloren. Nu ben ik naast HSP, natuurlijk ook iemand met borderline, maar dan nog… zo is het leven denk ik dan…
    Ik heb het er ook vaak ontzettend moeilijk mee, en gezien mijn stoornis is het soms echt een strijd, vriendinnen hebben, ze koesteren, ze behouden, ze niet wegduwen…
    Maar ondanks dat weet ik wel dat je maar 1tje hoeft te hebben, 1tje waar je je goed bij voelt, die je neemt zoals je bent, met al je grillen en je nukken, je eigenaardigheden en je positieve kanten. 1tje om te koesteren. Ik wens er jou van harte zo eentje toe (ik heb haar alvast gevonden, samen met die paar anderen waar ik dan weer gewoon ouderwets gezellig mee kan doen die paar keer per jaar). Maar als ik het zo lees, zijn er best wel mensen die jou naar waarde weten te schatten… en als ik dichter zou wonen, dan zou ik ook wel eens willen bijkletsen met jou 🙂

    Liefs, Karen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *