Waar moet ik beginnen?

Man, man, man, wat een feest wat een opluchting. Zoals waarschijnlijk iedereen wel weet heeft NAC de finale gewonnen en is weer terug in de eredivisie. Wat een hoop mooie, kippenvelmomenten leverde dat op. Van samen kijken op een tvscherm tot springen en juichen op vak p5 tot de huldiging op de grote markt in Breda.

Laten we het nu eens hebben over de dingen die een beetje zijn blijven liggen. Een tijdje terug vroeg ik jullie wat jullie nu eigenlijk wilden lezen en daar kwamen wat antwoorden naar voren. Onder andere doorgaan zoals ik altijd al deed, vooral het herkenbare met de kinderen is leuk en er werd gevraagd waar ik zoal kom te staan als gedetacheerd apothekersassistente. Laat ik daar maar eens eerst mee beginnen.

In de maand dat ik nu bezig ben, is het ook een mooi terugkijkmomentje. Is het wat ik er van verwacht had, maakt dit me echt gelukkiger, is dit wat ik een aantal jaar wil blijven doen? Het antwoord is ja. Op al die vragen. En natuurlijk baal ik ook van de lange reisafstanden. Vind ik het niet fijn dat ik vroeg uit mijn bed moet en pas weer laat thuis. Maar dat weegt niet op tegen de afwisseling in werk.  In deze maand ben ik in Roermond, Stramproy, Roggel, Haelen, Horn, Lage zwaluwe en Eindhoven geweest. In de eerste vijf was het op een uitdeelpost. Dan zit je vaak bij de doktersassistenten en geef je pakjes uit. Niet heel boeiend, maar wel erg leuk. Je leert de cultuur een beetje kennen, maakt een praatje met de mensen, doet je werk en leert een heleboel van de artsen en assistenten. In Lage Zwaluwe help je mee met de bestelling uit te pakken en de recepten erbij te pakken en in Roermond ben je heel de tijd bezig om pakjes klaar te maken voor de uitdeelposten. Ik zit nu voor wat langere tijd in Eindhoven in het ziekenhuis. Zij beheren een groot aantal verzorgingstehuizen en daarvoor verzorgen wij de medicatie. Dat betekent alle baxters, alle losse medicatie en dezelfde dag of de dag erna geleverd. Ook hebben ze een nieuw systeem gekregen en zijn er wat kinderziekten ontstaan. Wij ondersteunen daarin, steken de handen uit onze mouwen en helpen mee waar nodig. Fijn om zo gewaardeerd te worden, goed om te weten waar je in kan ondersteunen en fijn om in een warm bad terecht te komen. Het gehele team is zo vriendelijk naar het uitzendpersoneel en nooit te beroerd om wat extra uit te leggen.En dan ben ik zo blij dat ik de stap gemaakt heb.

’s avonds als ik thuis ben, dan zijn mijn jongens al klaar voor de dagelijke knuffelsessies. Ze “vertellen” over school, zijn zichtbaar blij om weer thuis met z’n vieren te zijn en klaar voor een lekkere, lange nacht slapen. Natuurlijk is het niet allemaal alleen maar fijn. De kleine kleuter is ontzettend aan het uitproberen, wil niet luisteren, wil of alles zelf doen of niks zelf doen, Kan gruwelijk hard huilen om een sok die verkeerd zit of omdat het buiten te warm is. De net-geen-kleuter-meer is ook wat aan het puberen, Wil graag zijn eigen ding doen, vindt veel te kinderachtig, wil de grote jongen uithangen. En s’morgens is het vliegen en stressen om op tijd te zijn. Er komt nu wat meer op de schouders van mijn man terecht, maar het is prima zo. We zijn eindelijk gelukkig in onze carrierekeuzes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *