Wat een week

Oh mensen,wat een week weer. Bijna teveel gebeurt om op te noemen. Laat ik maar gewoon vertellen wat me het meeste is bijgebleven.

Mijn hoogsensitieve kleuter had weer een momentje. Een momentje dat zo herkenbaar is voor mij. Op school zit er een jongetje naast hem in de klas en die heeft moeite met zijn af en toe drukke gedrag. Het is wel zijn beste maatje, dus het duurde wel lang voor hij erover wilde praten met de juf. ’s middags kreeg ik een appje van mijn oppas met de vraag of hij thuis mocht blijven want hij was zo moe en hij wilde lekker naar bed. Ik heb hem gebeld en aan zijn stemmetje kon ik al horen dat er iets was. Toch heb ik hem verteld dat hij gewoon naar school toe moet. Ik kan hem niet elke keer thuis houden. Hij moet er ook aan wennen dat het soms zo moet. Toen ik thuiskwam kwam eindelijk het hoge woord eruit. Hij voelde zich in de steek gelaten, hij had het gevoel alsof zijn beste vriendje hem in de steek gelaten had en hij begon aan zichzelf te twijfelen. Hij begon het zich aan te trekken dat hij soms wat druk kan doen en dat zijn hoofdje soms zo vol zit. Het deed me zo’n pijn om hem zo intens verdrietig te zien en zo onzeker over zichzelf. Dus heb ik diezelfde avond nog de juffen gemaild op een vrij boze toon. En gelukkig snap ik het nu wel en daardoor kan ik het hem weer uitleggen. En hij snapt het gelukkig ook. Maar waarom moet ik weer aan de juffen uitleggen hoe mij zoontje in elkaar steekt. Iedere keer opnieuw moet ik voor hem opkomen en zeggen ze dat ze ermee aan de slag gaan en het in de gaten houden. Vraag er gewoon om bij mij of mijn man. Ga niet in een keer drastische beslissingen nemen die waarschijnlijk niet eens nodig zijn.

Gisterenavond een afscheidsetentje gehad van mijn werk. Jammer dat het zo heeft moeten lopen, maar het is goed zo. Heb ook heel veel zin in mijn nieuwe baan. Meer uitdaging, minder van hetzelfde, meer tijd voor mezelf en de kinderen. Maar dat neemt niet weg dat ik mijn oude collega’s zal gaan missen. Al waren we een zooitje ongeregeld, met iedereen kon ik het naar mijn gevoel goed vinden, het samenwerken ging prima, ik heb zoveel gelachen met ze. Als het nodig was, kon ik mijn tranen laten zien. Bedankt voor alles.

Gisteren ook weer voor het eerst sinds lange tijd naar de sportschool geweest. Ik denk, ik doe dat even. Maar oh, ik ben zo ver weer teruggezakt. Ik mocht een kwartiertje fietsen op minimaal verzet, een kwartiertje lopen, niet harder dan 6 kilometer per uur en vijf minuten op de crosstrainer. Dat klonk voor mij als een eitje. Maar mijn lichaam dacht daar zo anders over. Ik heb zo veel last gehad van mijn rug. De rest van de dag liep ik erbij als een oude vrouw en kon ik vrij weinig meer dan zitten op een stoel of liggen op de bank. Wat een domper. Het besef dat mijn lichaam me zo in de steek heeft gelaten. Maar we gaan er samen weer voor. Ik zorg dat ik weer op conditie kom en zonder pijn kan werken en leven.

Vanmiddag crematie van een familielid. Wordt ook weer heftig. Niet vanwege mij, maar ik kan niet goed tegen andere mensen die intens verdrietig zijn. Ik neem hun verdriet over en ga er dan zelf mee aan de haal. Maar ik vind ook dat ik erbij hoor te zijn ook al ken ik die persoon niet goed. Hopelijk kan ik ze een beetje troost geven met mijn aanwezigheid.

Mijn foto’s voor de expositie zijn goedgekeurd! De definitieve versie volgt nog.

En denk je waarschijnlijk:” he, die staan op zijn kop, maar nee zo hoort het. Ik wil het een gevoel geven van vrijheid, zee en …. wolken. Kijk er maar eens goed naar. Het lijken ool wolken terwijl je weet dat het de zee is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *