Zondagmorgen

Een typische zondagmorgen. Wakker worden zonder wekker. Langzaam ontwaakt het huis. Mijn man naast me negeert het feit dat hij wakker wordt. Dat gedrag vertoont hij al die jaren dat we samen zijn en ik denk dat daar ook nooit verandering in zal komen. Wakker worden en opstaan is een ritueel wat ongeveer drie kwartier duurt bij hem. Maar als hij dat ritueel heeft uitgevoerd, dan is hij ook niet meer te stoppen en moet hij eruit. In de kamer naast ons hoor ik de jongste nog zachtjes snurken en dan opeens hoor ik vanuit zijn kamer een zachte “mama?” Ik zeg tegen hem dat hij naar mij toe mag komen en vervolgens hoor ik zacht getrappel van  jonge kindervoetjes over het laminaat. Hij komt naast me liggen en kruipt lekker dicht tegen me aan. Knuffelen, daar is mijn jongste een kei in. Een 10 met een griffel. Hij kan uren in mijn armen liggen, zachtjes tegen me aan pratend, hele verhalen over wat hij gedroomd, gehoord of meegemaakt heeft. Dan hoor ik plotseling van boven een kindje wat heel stil van de trap probeert af te lopen. Met de nadruk op probeert. Hij stampt op de trap en buldert van het hoesten. Hij rent gelijk naar zijn vader z’n kant en springt erbovenop. Wakker worden buldert hij in papa zijn oor. Arme papa en arme Lars. Arme papa omdat hij zo ruw uit zijn ritueel wordt gehaald. Arme Lars, omdat hij dan straal genegeerd wordt. Tips voor mijn lezers, haal nooit een papa uit zijn ritueel.

Na het nodige geknuffel en het afgelopen ritueel vragen we aan de jongens wat ze willen gaan doen. Zondag is meestal een dag zonder verplichtingen. Alle was is gedaan, de strijk is weg, huis schoon en boodschappen in huis. Zondag is voor ons. Even tijd voor elkaar en even samen. Vandaag willen de jongens naar ballorig toe. Niet mijn ding, maar het is de keuze van de jongens. Even lekker uitrazen. Even lekker gek doen met zijn tweeen. Geen gestress, geen geruzie. Juist op zo’n dag kunnen we met ze praten en al die regeltjes nog eens opnieuw uitleggen.

Ik hou van deze ochtenden, even weer terug naar de basis. Als is het maar voor een half uurtje. Genieten van elkaar en genieten van het feit dat we zo samen zijn. En daarna als we beneden zijn? Dan begint het geruzie, gedoe en het geschreeuw weer tegen elkaar. Mama, hij heeft me aangeraakt! Mama, hij zegt iets tegen me!, Mama, hij wil ook tablet kijken! MAMA. Pfoe. Maar dan denk ik weer terug aan mijn zenmomentje van een half uurtje deze morgen en voor heel even ben ik weer rustig.

One Comment

  1. miranda

    Lol. Zo herkenbaar. T had mijn zondag verhaal kunnen zijn. We zitten nu trouwens in monkey town. Even relaxen en de kinderen uitrazen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *