Hoogsensitief

 

Ik heb al eens eerder geschreven over mijn hoogsensitieve kindjes. Hoogsensitief, hoogbegaafd, hulpverlening, jeugd kinderen Hospescoaching

 

Hoogsensitief betekent niks anders als gevoelig zijn voor prikkels en emoties. Kenmerken van een hoogsensitief persoon zijn:

  • Snel uitgeput na sociaal contact
  • Zuigen emoties van anderen op
  • Lichaam reageert snel
  • Zorgen voor een ander
  • Kunnen stemmingen goed aanvoelen
  • Zijn creatief
  • Houden van rust
  • Scherpere zintuigen
  • Doen er langer over om een beslissing te nemen
  • Goed oog voor details
  • Huilen snel
  • Houden niet van gewelddadige films
  • Kritiek komt hard binnen

Maar ook dat verschilt van persoon tot persoon. Als ik kijk naar mijn eigen zoontjes, dan is de jongste een strong willed high-sensitve person. Oftewel, zijn wil is enorm sterk, het moet op zijn manier, en als dat niet gebeurd, dan wordt hij boos en verdrietig. Hij zoekt nu juist heel erg naar prikkels, hoe drukker, hoe beter. Thuis ontspant hij zich door te kleuren. Is ontzettend nauwkeurig, gaat niet buiten de lijntjes en het liefst alles in een ander kleurtje. Hij kan niet tegen boosheid van mij. Is de grootste knuffelkont die er bestaat. Zorgt altijd voor anderen.

Mijn oudste is ook hoogsensitief. Maar die is meer naar binnen gericht. Die krijgt buikpijn bij veel stress en spannende situaties. Dat vertelt hij niet, maar gaat rustig in een hoekje zitten, naar binnen gekeerd met een hoofd vol vragen, antwoorden en andere dingen. Heel soms komt hij naar me toe om te zeggen dat zijn hoofd zo vol zit. Dan is de limiet echt bereikt. Samen praten we erover. Na een half uur praten met onderwerpen die van hot naar her liegen, zucht hij diep en is hij het kwijt. Hij is enorm lief voor anderen. wil altijd nu juist met kindjes omgaan die een beetje buiten de boot vallen. Heeft moeite met onrechtvaardigheid. Ziet elk klein veranderingetje.

Zo klinkt het net alsof hoogsensitiviteit een vloek is, maar ik vind het ook een prachtig iets. Zij kunnen zich als geen ander inleven in een persoon. Toen oma haar heup had gebroken en zij verdriet had, was het de oudste die dat aanvoelde en zich in haar armen stortte om haar te troosten. Toen ik zelf met mijn gebroken enkel zat, was het de jongste die me niet meer los liet en steeds met weer nieuwe dingetjes aankwam om mijn enkel beter te maken.

En ja, we passen ons schema aan aan de kinderen en niet andersom. We leggen ze iedere dag op dezelfde tijd op bed. Ook in het weekend en ook in de vakantie. Ze hebben hun slaap nodig. Zo ontdoen zij zich van hun prikkels. Maar ik ben dankbaar voor mijn spiegeltjes. Zij leren me te ontstressen en te genieten van de kleine dingen. Zij leren me niet door te draven en op te komen voor mezelf. Zij redden zich wel in deze drukke wereld. En ik? Ik moet leren om ze te vertrouwen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *