Onzekerheden

 

Ik wil een goede blog schrijven, een goed verhaal. Zo eentje waarvan iedereen zegt die het gelezen heeft. Oh wow, heb je dat ook gelezen. Zo goed onderbouwd, zo vol met waarheden en het raakte me echt.

Helaas zou ik dat nooit kunnen. Simpel weg omdat ik vind dat ik niet goed genoeg ben. Ik kan nooit over mezelf zeggen dat ik goed ben in iets. Ik kan niet trots zijn op wat ik bereikt heb. Let’s face it, wat heb ik nu helemaal bereikt? Ik heb MBO-apothekersassistente gedaan en HBO-Rontgenlaborante. En dat heb ik daarmee gedaan? Bar weinig. Door mijn fijne misstapje, kan ik niet meer de beroepsgroepen uitoefenen waar ik ooit voor geleerd heb. en toegegeven, ik vind de apotheek best leuk hoor en ik verlang er ook regelmatig wel naar terug, maar ik heb altijd verlangd naar meer. Rontgen vond ik echt wel leuk. Maar ja, ik ben er te lang uit en ook hier geldt dat ik niet lang genoeg kan lopen en staan.

Dus ik zit thuis, in de WW. Mezelf te vertellen dat het niet erg is, dat het allemaal oke is, dat het nu met de verhuizing wel makkelijk is, dat ik alles op orde kan brengen voor het nieuwe huis, dat ik alles wel regel, dat ik zorg voor mijn kinderen, dat ik het heel normaal is om een tijd lang niks te doen, want ik mag toch zelf wel bedenken wat ik echt leuk vind. Maar als ik echt heel redelijk naar mezelf kijk, ben ik niet trots. Ik ben niet trots omdat ik nog steeds niet mijn enkel kan gebruiken waarvoor hij bedoeld is. Ik ben niet trots dat ik nog steeds niet besloten heb, wie ik nu eigenlijk ben. Ik ben niet trots op mezelf dat ik niet weet wat ik wil. Ik ben niet trots op mezelf omdat ik zo gruwelijk onzeker ben over alles. Waarom ik zonodig de goedkeuring moet hebben van mensen om me heen. Waarom ik perse wil, dat die ene persoon mijn teksten die ik schrijf over NAC goed vindt. Waarom ik perse wil, dat anderen zullen zeggen dat ik een goed verhaal heb geschreven. Waarom alle moeders op het schoolplein mij aardig moeten vinden. Waarom ik het moeilijk vind om een tijd lang niks te horen van vrienden, terwijl ik weet dat die het zo gruwelijk druk hebben, terwijl ik weet dat ze me aardig en leuk vinden. Terwijl ik weet dat er heus wel weer een moment komt waarop ze contact opnemen.

Ik kan niks met onduidelijkheden. Ik moet weten wanneer , hoe en wat. Ik dacht altijd dat ik wel heel makkelijk was. Ach, verhuizen, dat doen we wel even. Nou, ik kan je vertellen, de eerste nacht heb ik bijna niet geslapen omdat alles in dozen om me heen stond. Ik werd er gek van dat ik niks kon vinden. Ik werd gek van al die chaos om me heen. Wat als het in huis chaos is, hoeveel chaos zit er dan wel niet in mijn hoofd? En waarom sla ik alles in mijn hoofd op? Dan kan ik prima mijn hoogsensitieve kindjes helpen, maar misschien moet ik eens denken aan mijn eigen hoogsensitieve persoontje. In mijn hoofd is het altijd druk. Vol met onzekerheden over mezelf, mijn uiterlijk, mijn kunnen. Vol met stemmetjes die zeggen dat ik het toch niet kan. Vol met chaos, die ik onmogelijk kan ordenen. Want ordenen betekent, alles uitpakken, het onder ogen zien en het een plaatsje geven. Nog een keer die onzekerheid en eventuele pijn onder ogen zien. Maar ik vergeet voor het gemak even, dat er ook veel plaatjes in mijn hoofd zitten die wel positief zijn en waarbij het goed zou zijn om die nog eens onder ogen te zien. omdat niet alles zo negatief is, als ik zelf denk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *